Život grofa Mihaila Miloradovića oblikovali su ratovi i uspon u vrhu ruske vojske. Rođen 1771. godine, poticao je iz hercegovačke porodice koja je posle neuspelog ustanka protiv Osmanlija u Staroj Hercegovini, bila primorana da se preseli u Rusiju. Njegov deda i otac bili su vezani za vojnu službu, a porodično imanje u Maloj Rusiji, današnjoj Ukrajini, obezbedilo mu je snažnu društvenu poziciju.
Obrazovanje je započeo u Kaljiningradu, zatim nastavio u Getingenu, gde je slušao predavanja iz istorije, matematike i vojnih nauka u vreme kada je rektor bio nemački filozof Emanuel Kant.
Vojnu karijeru započeo je u rusko-švedskom ratu 1788–1790, gde se brzo izdvojio sposobnošću u borbi. Već 1798. godine poneo je čin pukovnika i komanduje sopstvenim pukom, a naredne godine prelazi u Italiju u sastavu armije feldmaršala Aleksandra Suvorova. Tokom italijanske i švajcarske kampanje protiv snaga Napoleona Bonaparte stekao je ugled oficira kome se poveravaju najzahtevniji i najrizičniji zadaci.
Tokom švajcarskog pohoda 1799. godine u okviru Drugog koalicionog rata protiv Francuske, ruska vojska pod komandom Aleksandra Suvorova prolazila je kroz Švajcarsku u izuzetno teškim uslovima. Borbe kod Đavoljeg mosta u klisuri Šelenen i prelazak alpskih prevoja ušli su u vojnu istoriju kao primer izdržljivosti i manevra na gotovo nemogućem terenu. Mihailo Miloradović bio je jedan od ključnih Suvorovljevih saradnika u tim operacijama. Nakon toga učestvuje u ratovima protiv Turske i Francuske. Godine 1806. pod njegovom komandom Dunavska vojska zauzima Bukurešt, gde dolazi u kontakt sa izaslanicima Karađorđa.
U ratovima protiv Napoleona istakao se u bitkama kod Austerlica i Borodina, a pod komandom Kutuzova ulazi u Pariz 1813. godine. Te iste godine dobija grofovsku titulu.
Život mu se završava tragično tokom oficirske pobune u decembru 1825. godine, kada je pokušavajući da pregovorima smiri pobunjene oficire, smrtno ranjen na Senatskom trgu.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Njegova besmrtna slava danas živi kroz spomenike u Sankt Peterburgu i Švajcarskoj, koji nisu samo spomen za vojskovođu, već i večni beleg srpstva u srcu Evrope. Bio je i ostao nepokolebljivi vitez čija je čast bila veća od svih granica.
Piše: Stefan Bogdanović
