Biti mlad Srbin u tuđini znači nositi i teret i privilegiju. Teret, jer si daleko od domovine, a privilegiju jer svaki korak u očuvanju jezika i tradicije postaje deo velike borbe za identitet. Srpska gimnazija „Nikola Tesla” u Budimpešti upravo je takvo mesto – škola koja nije samo škola, već svetionik srpstva u srcu Mađarske, utočište u kome deca odrastaju uz reči svojih predaka i ponos svoje istorije.
Jedna od njih je Lena Simić, učenica devetog razreda, koja je svoj put započela još sa tri godine u srpskom zabavištu. Posle nekoliko godina provedenih u Novom Sadu, vratila se u Budimpeštu sa roditeljima i nastavila da uči na jeziku svojih predaka, beleži SNN plus. Kada je došao trenutak da bira gimnaziju, pred njom je stajala odluka koja je mogla da promeni ceo život – da li da krene u jednu od najboljih mađarskih gimnazija ili da ostane u srpskoj školi.
Na prijemnom ispitu pokazala je znanje i talenat, ali umesto brojki presudilo je srce. Srpska reč i pripadnost bile su važnije od svake matematike. Lena je odlučila da nastavi školovanje u Srpskoj gimnaziji „Nikola Tesla”, među svojima, tamo gde se svaka lekcija i svaka pesma uče na srpskom jeziku.
Danas sedi u klupi rame uz rame sa vršnjacima iz Srbije i Mađarske, ponosna što pripada zajednici koja čuva srpsko ime i srpsku reč. Za nju ova škola nije samo obrazovna ustanova, već most ka Srbiji, ka tradiciji i ka onome što znači biti Srbin u svetu.
Pogled redakcije portala Srpski ugao
Priča Lene Simić dokaz je da koreni ne blede, da srpski jezik i kultura ne poznaju granice, i da svaka reč na maternjem jeziku, svaki stih i svaka pesma koju sačuvamo, čini da Srbija živi gde god da se nalazimo.
Piše: Stefan Bogdanović
