U pogromu albanskih ekstremista 17. i 18. marta 2004. godine nad nedužnim srpskim stanovništvom, njihovom imovinom, kao i nad pravoslavnim crkvama i manastirima na teritoriji Kosova i Metohije, prema procenama, učestvovalo je oko 60.000 albanskih ekstremista.
„Pred očima pripadnika Kfora porušeno je i spaljeno više od 30 crkava i manastira, oko 900 srpskih kuća, dok je ubijeno deset srpskih duša. Za samo dva dana nasilja, sa svojih vekovnih ognjišta proterano je oko 4.000 Srba, ne računajući 200.000 proteranih juna 1999. godine. Njih oko 4.000 spas je potražilo u sredinama na području KiM u kojima su nastanjeni isključivo stanovnici srpske nacionalnosti ili u mestima centralne Srbije“, kaže za Vesti Online novinar u penziji sa Kosmeta, koji je kako navodi, detaljno prikupio podatke o stradanju i uništavanju imovine pred očima međunarodnih snaga.
Nema mesta na Kosovu i Metohiji koje se nije našlo na udaru albanskih ekstremista, čiji je cilj prema svedočenjima, bio da unište sve što je srpsko. Sve crkve i manastiri u drevnom carskom gradu Prizrenu, koji se nalazi na samo 18 kilometara od albanske granice, kao i kuće čiji su vlasnici Srbi, našli su se u plamenu. Gorela je Crkva Svetog Đorđa u centru Prizrena, a ništa bolje nije prošla ni Crkva Bogorodice Ljeviške, kao ni ostale prizrenske svetinje.
„Manastir Svetih Arhangela, koji se nalazi na oko tri kilometra od centra Prizrena, bio je porušen i spaljen. Dok je goreo, bratstvo nije htelo da ode iz njega po cenu života. Monasi su evakuisani tek na insistiranje pripadnika KFOR-a, ali su se već nakon mesec dana vratili i nastavili da žive u šatorima, sve dok manastir nije obnovljen“, kaže naš sagovornik.
Nije pošteđena ni prizrenska bogoslovija „Kirilo i Metodije“. Albanski ekstremisti porušili su je i spalili do temelja. U ovom požaru život je izgubio Dragan Nedeljković (60) iz Prizrena.
„U dva dana nasilja malobrojni Srbi koji su ostali u svojim kućama i stanovima doživeli su pravi teror, a jedan broj njih pretučen je do besvesti, kao što je slučaj sa Dobrilom Dolašević, učiteljicom u penziji, koja ni nakon toga nije htela da ode iz voljenog grada. Tek nakon dve godine, zbog bolesti i zadobijenih povreda, teška srca morala je da ode iz Prizrena“, objašnjava naš sagovornik.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Kada je masa od nekoliko hiljada ljudi krenula u Prizrenu da pali srpske kuće i objekte, u njihovoj pratnji bili su, prema navodima sagovornika, pripadnici nemačkog KFOR-a u punoj ratnoj opremi, koji su po rasporedu iz 1999. godine pokrivali prizrenski region.
„Gledao sam svojim očima da nisu reagovali na nasilje mojih sunarodnika, a bilo je dovoljno da jedan od njih ispali rafal iz automatske puške – ne u ljude, nego u vazduh. Iako sam odmalena bio za to da Kosovo postane posebna država, tada sam se razočarao i u sunarodnike, jer su palili, a niko ih nije sprečavao, i u Zapad jer nisu zaštitili nemoćne Srbe, iako su mogli. Evo već 22 godine živim na Novom Zelandu, a na Kosovo od tada dođem jednom u tri godine da obiđem rodbinu. I sve više sam razočaran“, kaže za Vesti Online Ibrahim D. (61) iz Prizrena, doktor elektrotehničkih nauka sa Univerziteta u Beogradu.
Piše: Siniša Kostić
