Gospodar Jovan, rođeni brat kneza Miloša Obrenovića, ostao je upamćen kao jedan od najznačajnijih vojnih i upravnih ljudi Srbije prve polovine XIX veka, učesnik Drugog srpskog ustanka i čovek koji je obeležio politički i društveni život svoga doba, ali i kao ličnost čija je sudbina završena u izgnanstvu.
Jovan Teodorović Obrenović rođen je 1786. godine u Gornjoj Dobrinji, kod Užica, od majke Višnje i oca Todora Mihailovića. Kao mlađi brat kneza Miloša i Jevrema, od rane mladosti bio je uključen u borbu za oslobođenje Srbije. Učestvovao je na Sastanku u Takovu i u podizanju Drugog srpskog ustanka, a posebno se istakao u Bici na Ljubiću 1815. godine, gde je bio na čelu vojnih redova.
Nakon ustanka, poverene su mu važne upravne dužnosti. Bio je na čelu Rudničke i Požeške nahije, a kasnije i komandant Moravsko-podrinske vojne oblasti. Učestvovao je i u gušenju Đakove bune 1825. godine, čime je učvrstio svoj položaj među najuticajnijim ljudima tadašnje Srbije.
Porodični život Gospodara Jovana bio je obeležen i ličnim tragedijama. Iz prvog braka sa Krunom Mihailović imao je sina Obrena i ćerku Jelisavetu, dok je iz drugog braka sa Anom Jokšić dobio dve ćerke, Anastasiju i Ermilu.
Značajan trag ostavio je i kao ktitor i obnovitelj crkava. U Čačku je podigao i obnovio više hramova, među kojima se ističu Crkva Vaznesenja Gospodnjeg i Hram Svetog Đorđa, čime je doprineo duhovnoj obnovi naroda.
Njegovo ime vezuje se i za Jovanovu bunu 1839. godine, pokušaj da se knez Miloš vrati na presto. Nakon neuspeha, bio je osuđen na zatvor, a potom i na kućni pritvor. Posle Vučićeve bune 1842. godine odlazi u Austriju, gde provodi poslednje godine života.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Umro je 22. januara 1850. godine u Sremskim Karlovcima, daleko od otadžbine kojoj je posvetio život. Njegov grob danas se nalazi na Uspenskom groblju u Novom Sadu, kao tiho svedočanstvo o burnom vremenu i ulozi koju je imao u stvaranju moderne Srbije.
Piše: Stefan Stojanović
