Na kapiji drezdenske palate Wettin, vitez sa leve strane nosi štit sa simbolom četiri „S“ — znakom koji vekovima čuva dušu srpskog naroda. Nije slučajno – vladarska dinastija Wettin, koja je vladala Saksonijom, vodi poreklo od srpskog plemena Bućića, zabeleženog još u 10. veku. Sam naziv grada Dresden potiče od starolužičko-srpskog „Drežďany“ – stanovnici močvara. Dakle, u samom temelju ove nemačke pokrajine upisana je srpska istorija.
Četiri „S“, naš simbol i zavet, nastali su iz vizantijskog grba sa četiri slova „β“, koje je despot Stefan Lazarević oko 1402. godine pretvorio u ćirilična „S“ – kao znak srpske posebnosti i duhovnog nasleđa. Ocila, u obliku četiri savijene turpije za kresanje vatre, predstavljala su iskru koja pali plamen – simbol vere, snage i obnove.
Kasnije je značenje prešlo u krilaticu „Samo sloga Srbina spasava“, koja je postala temelj srpske državnosti i zajedništva. Taj znak, sačuvan kroz vekove, govori o narodu koji se nikada nije odrekao svog porekla, ma gde da su njegovi tragovi ostali.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Da li je istina da je tokom Berlinskog kongresa 1878. godine, kada je Stojan Novaković bio među srpskim predstavnicima, od Srbije zatraženo da se obaveže da u školama ne uči istoriju pre Nemanjića? Ako jeste, to bi bio pokušaj da se prekine nit pamćenja i ograniči narod koji je istoriju stvarao pre nego što su mnogi počeli da je pišu. Ali gde god se pogled zaustavi na starim zidinama Evrope, u natpisima, ornamentima i grbovima, prepoznaje se odjek naroda koji je umeo da sačuva svoje ime i svoje pamćenje. Četiri „S“ zato nisu samo simbol, već opomena da se koreni ne zaboravljaju i da se oganj iz ocila mora čuvati — jer u njemu gori trajanje jednog naroda.
Piše: Stefan Bogdanović
