Dok se još nisu stišale eksplozije prvog dana, NATO agresori su u noći između 24. i 25. marta i tokom celog 25. marta 1999. godine nastavili varvarski napad na suverenu Srbiju. Glavni udari bili su usmereni na šire područje Beograda, sa više talasa raketnih i avionskih napada na vojni aerodrom Batajnica, kao i na ciljeve u Jajincima, Žarkovu, Voždovcu, Grockoj, Pančevu, Kovinu i Kačarevu. Agresija bez odobrenja Saveta bezbednosti UN ulazila je u drugu noć.
U ranim jutarnjim satima 25. marta, oko tri sata, NATO avijacija izvela je snažne udare na aerodrom Batajnica i okolne vojne objekte. Gađane su i radarska stanica u Rakovici, vojni položaji u Grockoj i Pančevu (ponovo fabrika aviona „Utva“). U Crnoj Gori napadnuti su područje Danilovgrada, Bara, Ulcinja i Sutomora (Crni Rt) – radarske stanice i vojni položaji, kao i Luštica i drugi vojni objekti na primorju.
Srpska PVO i avijacija pružile su odlučan otpor. Major (posthumno potpukovnik) Života Đurić, komandant 241. lovačko-bombarderske eskadrile „Tigrovi“ (98. lovačko-bombarderski puk, aerodrom Lađevci kod Kraljeva), bio je prvi poginuli pilot Ratnog vazduhoplovstva Vojske Srbije tokom NATO agresije.
Stanovništvo je provelo još jednu tešku noć u skloništima i podrumima, uz neprestane sirene za vazdušnu opasnost. Radio-televizija Srbije izveštavala je uživo o novim udarima.
Drugi dan NATO bombardovanja ostaje upamćen po hrabrosti srpskih pilota i vojnika koji su se suprotstavili nadmoćnijem neprijatelju.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Srbija pamti, a mi smo tu da vas informišemo.
Piše: Stefan Stojanović
