Istorija srpske književnosti dobila je jednu od svojih najvažnijih figura upravo na današnji dan 16. februara 1877. godine, kada je u Mošorinu kod Titela rođena Isidora Sekulić, prva žena akademik i jedna od najobrazovanijih ličnosti svog vremena. Intelektualna radoznalost, obrazovanje i putovanja oblikovali su njen rad, dok su njena dela ostala trajan temelj razvoja domaće literature.
Gubitak majke u ranoj mladosti vezao je Isidorinu sudbinu za oca Danila, čija je briga o njoj i braći snažno izgradila njen karakter. Školovanje u Novom Sadu i Somboru otkrilo je njenu nadarenost za jezike, ali i duboko interesovanje za prirodne nauke, koje je kasnije krunisala diplomom iz matematike i prirodnih disciplina u Budimpešti. Radila je kao profesorka matematike i francuske književnosti u Pančevu, Šapcu i Beogradu, dok je doktorsku titulu stekla 1922. godine u Nemačkoj.
Porodične tragedije ostavile su neizbrisiv trag na njen životni i stvaralački put. Česti odlasci na zemunsko groblje nakon smrti oca i brata, uz razgovore sa grobarom Nikolom, postali su izvor građe za roman „Kronika palanačkog groblja“. Književnu stazu započela je 1913. godine zbirkom „Saputnici“, dok je utiske sa severa Evrope pretočila u čuveni putopis „Pisma iz Norveške“. Upravo se u toj zemlji udala za lekara Emila Stremickog, čija je prerana smrt učinila da Isidora ostatak života provede bez porodice.
Pogled redakcije portala SRPSKI UGAO
Stvaralaštvo Isidore Sekulić obuhvata eseje, romane i kritike fokusirane na psihologiju čoveka i unutrašnji svet, uz stav da su rad i samoća ključni za duhovni razvoj. Članstvo u Srpskoj kraljevskoj akademiji stekla je 1939. godine, a 1950. postala je redovni član SANU, zauzevši mesto među 100 najznačajnijih Srba. Preminula je 1958. u Beogradu, a danas njeno ime čuvaju legat u Univerzitetskoj biblioteci „Svetozar Marković“, prestižna književna nagrada i brojne škole.
Piše: Stefan Bogdanović
