Priča o imenu Zoran, koje je u Banatu bilo „rezervisano“ za konje, a ne za mušku čeljad, ima i naličje u vidu priče iz drugog dela Srbije, sa Kosova i Metohije, gde su muške bebe dobijale imena baš po konjima ili volovima koji su se istakli po jačini, snazi i zdravlju. Devojčice su, pak, znale da ponesu imena krava koje su davale dosta mleka i jaku, zdravu telad.
Zanimljiv je slučaj iz Sredačke župe, kod Prizrena, gde je jedna tadašnja beba dobila ime po konju koji je u kući njegovog dede bio maltene sastavni deo porodice.
„Rođen sam u martu 1955. i dobio sam ime Dragan, po konju koji je tada bio u vlasništvu mog dede. Kako su mi kasnije ispričali, konj Dragan je bio neobično jak, mogao je da nosi teže tovare drva, ubrana ispod vrhova Šare, na preko 2.000 metara nadmorske visine, od svih drugih konja u selu. Pored velike snage, bio je dosta pitom, tako da su i deca iz familije mogla s njim bez ikakvog straha da ‘rukuju’“, kaže danas penzioner Dragan, ponosan što je ime dobio po tako plemenitoj životinji.
Kako nam je ispričao, Dragan je tada bilo retko ime i njegovo ime nije nastalo kao skraćenica od Dragoslava, Dragomira ili sličnih, kako je često bilo u to vreme.
„Pre mene, u našem selu, koje se nalazi na oko 1.110 metara nadmorske visine, ime Dragan su tri-četiri godine ranije dobila još dvojica dečaka, u čijim familijama je takođe postojao konj Dragan“, kaže naš sagovornik.
Jedno od ređih imena u tom kraju dobio je i dečak iz susednog sela, Jablan, po volu kojeg su njegovi stari svojevremeno držali, ali i po tome što su u familiji ljudi voleli da čitaju Petra Kočića.
„Imao sam sreću što nam se vo nije zvao Rudonja“, kaže nam kroz smeh Jablan.
Pogled redakcije portala Vesti Online
Pojedine devojčice su dobijale imena Ružica ili Ruža, a seljani na Šari su kravama koje su bile izdašne u mleku i telile zdrave potomke obično davali imena Ruža – da budu rumene i zdrave kao istoimeni cvet i plodne kao krave koje su držali u pasivnom planinskom kraju.
Piše: Siniša Kostić
