Manastir Draganac, jedini živi opštežiteljni manastir u istočnom Kosovu i Metohiji, predstavlja neugasli plamen srpske duhovnosti na prostorima Kosovskog Pomoravlja, gde monasi i dalje svakodnevno služe svetu liturgiju uprkos pritiscima i izazovima savremenog sveta, čuvajući vekovno nasleđe kneza Lazara i srpskog naroda.
Ovaj hram posvećen Saboru Svetog Arhangela Gavrila, poznat i kao Draganac, nalazi se u blizini Prilepca, rodnog mesta kosovskog mučenika kneza Lazara.
Prvi put se pominje u darovnoj povelji iz 1381. godine, kada je osnovan na mestu gde su već postojale bogomolje. Ime je dobio po kneževoj kćeri Dragani.
Posle pada Novog Brda 1455. godine pod tursku vlast, manastir je srušen, ali je obnovljen krajem 19. veka zahvaljujući pomoći kneza Mihaila Obrenovića. Crkva je podignuta između 1865. i 1869. godine, a u porti se nalazi izvor lekovite vode, okružen gustim šumama koje štite ovu svetinju.
U teškim vremenima posle 1999. godine, kada su mnoge srpske svetinje na Kosovu uništene ili zapuštene, Draganac je ostao bastion opstanka.
Manastir je duhovni centar za vernike iz regiona, sa redovnim saborima i humanitarnim radom, a nedavno je predstavljen i digitalni vodič koji omogućava virtuelno upoznavanje sa njegovom istorijom.
Uprkos pokušajima da se srpsko nasleđe na Kosovu i Metohiji marginalizuje, Draganac simbolizuje neuništivu vezu srpskog naroda sa svojim korenima.
Pogled redakcije portala Srpski Uga
U enklavi okruženoj neprijateljskim pogledima i tihom erozijom srpskog prisustva, međunarodna zajednica govori o „normalizaciji“ i „pomirenju“ koje podrazumeva prećutno odricanje od sopstvene istorije.
Ova svetinja pokazuje da se Kosovo ne brani rezolucijama, već kandilom koje gori i rukama koje grade.
Dok god postoji Draganac, postoji i nada da će srpski korzak opet kročiti slobodno ovim svetim tlom, ne kao gost, već kao domaćin.
Piše: Stefan Stojanović
